ಲಿಡಾ ಮತ್ತು ತತ್ತಿ
--------------------------------------
ಒಡೆದ ತತ್ತಿಗಳ ಮುಖ ಮಣ್ಣ ಸವರಿ
ಒತ್ತೊತ್ತಿ ಮಗ್ಗುಲ ಸಂದು
ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ
ನರಳಿದ ಆಕಾಂಕ್ಷಿ,
ಆಕಾಶದಿಂದುದ್ದುದ್ದ ಬಿದ್ದ
ಶುದ್ಧ ವೀರ್ಯ ಮುತ್ತು
ಕತ್ತುಕೊಟ್ಟ ಹಂಸ ಬಿಗಿದಿದ್ದ ನೆತ್ತಿ, ನೆಲವ.

ಕಂಕುಳೊಳಗೊಂದು
ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕೊಸರುವ ಮರಿ
ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆ
ಇರುವೆ ಮುತ್ತುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ತೊಗಲ ಹೊಂದುವ ಹೆಣ್ಣು- ಗಂಡು
'ಅಮ್ಮಾ' ಎಂದಾಗ ಜಿನುಗುವ
ಮೊಲೆ ಹಾಲು.

ಬಳಲಿದ ಬಾಲೆ
ಹಾರಾಡಿ ಬಿಡು ಬೀಸಲ್ಲಿ ಸೆಳೆದ ಮತ್ತಿಗೆ
ಮೆತ್ತಗೆ ಮೈಯ್ಯ ಕೊಟ್ಟು
ಆಲಂಗಿಸಿ ಹಸಿ ಒದ್ದೆಯಲಿ
ಮೈ ಬೆವರೇರಿ ಇಳಿದ ನಾಜೂಕು
ಹಕ್ಕಿಯಾದರೇನು
ಹಂಗಿಲ್ಲ ಸುಖಕ್ಕೆ
ನಾಚಿ ನುಣುಪಿನ ಎದೆ ತೊಡೆಗಳ
ಹಾಸಿ
ಚಾಚಿ ನಲಿದೋಳ ತುಂಬು ಚುಂಬನಕ್ಕೆ
ಹರಕೆಯಾದವಳ
ಹದಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ತತ್ತಿ ಸಂತತಿ.

ನೆಲ ನೆಚ್ಚಿ ಬೆತ್ತಲಾದವಳ ಬೆದೆಗೆ
ಹಂಸನ ಉನ್ಮತ್ತ ಉತ್ತುಂಗ
ಒಂದು ಎರಡು ನಾಲ್ಕು
ಕನ್ಯೆ ತಾಯಿಯಾದ ಭಯದ ಕನಸಲ್ಲಿ
ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ವರ್ತಮಾನ
ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಹಂಸಗೀತೆ...

ಕಸದಂತೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಒಪ್ಪ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಕವಿತೆ....

..............................

ಸೋತಿದ್ದೆ ನಾನು
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ
ಕಿರಣಗಳ ಹಿಡಿದಿಡಲು
ಸಣ್ಣಗೆ ಕೊರೆವ
ಈ ಹಸಿ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ
ವದ್ದೆಯಾಗುವ
ನಿನ್ನ
ನೆನಪ ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಳಲು

ಉಸಿರ ಬಿಸಿಗೆ
ಉರಿದು ಬೂದಿಯಾದ
ಗುಲಾಬಿ ದಳಗಳ
ಜೀವಂತವಾಗಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೆ
ಹಾರುವ
ಮನಸ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು
ಕಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳದ
ಹುದುಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಕೊಳಲು

ನಿನ್ನ
ಹೊರತು ಹಗಲುಗಳ
ಕಳೆವ ಇರುಳುಗಳ
ತಳ್ಳುವ
ಕ್ಷಣಗಳ ನುಂಗುವ
ಮರೆವ ಹೊರ ತೆಗೆವ
ಕಾಯಕದಲಿ ಸೋತಿದ್ದೆ

ಈಗ
-
ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ
ಎಲರಾಗಿ
ನಿನ್ನ ಮುಂಗುರುಳ
ನೇವರಿಸಿ
ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳಿಗೆ
ಬಾಯಾರಿದ ಭುವಿಯಾಗಿ...

ಮನಸು ತಲ್ಲಣಿಸುತಾವೋ

ಯಾತಕ್ಕೆ ಮಳೆ ಹೋದವೋ
ಶಿವ ಶಿವಾ ಲೋಕ ತಲ್ಲಣಿಸತಾವೋ..

ಎದೆಯೊಳಗ ಬಯಲ ಉತ್ತಿ
ಮನಸಿನ ತುದಿಯ ಮೊನಚ ಕೆತ್ತಿ
ತಿಳಿ ಹೇಳಿ ಮಳೆ ಹೋದವೋ
ನಿನ್ನಂಥ ಧಣಿಯ ನಾವ್ ಮರೆತೆವಲ್ಲೋ

ಯಾವೂರ ಸೀಮೆಯವಳೋ
ನಮ್ಮೂರ ಬೀದಿಲಿ ನಡೆದ್ಹೋದಳೋ
ನಿದಿರೇಯ ಕದ್ದೋದಳೋ
ಎದೆಯಾಗೆ ಕಿಚ್ಚನ್ನ ಹಚ್ಚೋದಳೋ

ಬೊಗಸೇಯ ಕಣ್ಣ ಚೆಲುವೆ
ನಕ್ಕರೆ ಮೋಡ ಮುಸುಕಾಗ ಮಳೆಯೊ
ಅತ್ರಿಲಿ ಮನ ಕೊಟ್ಟಳೋ
ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ನೆರೆಯಲ್ಲ ಬಯಲೆಂದಳೋ

ಗುರಿ ಇಲ್ಲ ತಳದಿ ಒಡಕು
ಮೇಲೆರಿ ಬರಿಯ ಮಾತಿನ ಜಾತಕ
ತಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟೋದಳೋ
ಕಡಲೀಗೆ ಹಡಗೀನ ಜೊತೆ ಎಂದಳೋ

ಯಾತಕ್ಕೆ ಮಳೆ ಹೋದವೋ
ಶಿವ ಶಿವಾ ಮನಸು ತಲ್ಲಣಿಸುತಾವೋ

ಕವಿತೆ ಬಗೆಯುವ ಬಗೆ...

ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಕಟದ ಕೆಲಸ....
ಕವಿಯಾದವನು ತನ್ನ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಮಾತನಾಡುವುದಾದರೆ ಆತ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಾ 'ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ' ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುವುದೇ ಮೇಲು. ಕವಿಯಾದವನು ತನ್ನ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದರೆ ಅವನ ಕವನದ ಸಂವಹನ ಶಕ್ತಿ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಳಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ !? ಅದು ಕವಿಯ ದುರಂತ ನೆಲೆ. ಅಕಾರಣದ ಕಾಣದ ಗಮ್ಯ!
'ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡಲಾರೆ, ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳೇ ಮಾತಾಡಬೇಕು' ಎಂಬ ನನ್ನ ಶಪಥವನ್ನು ನಾನು ಮುರಿಯಲು ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

ಮೊದಲನೆಯದು ನಾನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಓದುಗರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ.!!
ಎರಡನೆಯದು ಈ ಓದುಗರು ನನ್ನ 'ಕವಿತೆಗಳ ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥವಾಗೋಲ್ಲ' ಎನ್ನುತ್ತಿರುವುದು.
ಮೂರನೆಯದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ರೂಪಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಮಾತನಾಡದೇ ಹೋದರೆ 'ನನ್ನೀ ಸೃಜಿಸಿದ' ರೂಪಕಗಳು ನನ್ನೊಳಗೇ ಸತ್ತು ಹೋಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯ.
ಹೀಗಾಗಿ ನಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಾವ್ಯ ಶರೀರವನ್ನು ನಾನೇ ಹರಿಯದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.
ಇದು ತಾನು ರಚಿಸಿದ ಕವಿತೆಗೆ ತಾನೇ ಅರ್ಥ ಹಿಂಜುವ ಮೂರ್ಖ ಕೆಲಸವೂ ಹೌದು ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೊಸ ಕವಿತೆಯಿಂದ ಈ ಅಪರಾಧ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.


-1-

ಅಕಾರಣ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ 
ನಗೆ
ಬದುಕಿನ
ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವವರ
ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಗಳೂ ಕಡಿಮೆ
ಸುಳ್ಳುಗಳೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ
ಮಾಗಿಗೆ ಮಾಗಿ
ಹಳಸುವ ಹಲಸು ಸೋಗೆ...


 ಇಲ್ಲಿನ ಕಾವ್ಯ ವಸ್ತು ಕವನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಅಕಾರಣದ ನಗೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ನಗುವಿಗೆ ನಾನಾ ಮುಖಗಳಿದ್ದರೂ ಅಕಾರಣ ನಗು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ರೂಪಕ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಮೂಡಿದ ನಗುವಿಗೆ ಕಾವ್ಯಪ್ರೇಮಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾರಣ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕಾರಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವವರ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸತ್ಯಗಳು ಕಡಿಮೆ, ಸುಳ್ಳುಗಳೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ ಎಂಬ ಗದ್ಯಗಂಧಿ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ತಾಳಮೇಳವಿಲ್ಲದ 'ಹಳಸುವ ಹಲಸು ಸೋಗೆ' ಸಾಲುಗಳು, ಎಂಬುದು ಗೆಳೆಯರ ದೂರು.
ಇದು ಕವನದ ಅಸಂಗತತೆ. ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಎಷ್ಟೇ ಸಿಹಿ ಇದ್ದರೂ ಹಳಸಿದ ಹಲಸು ಯಾರಿಗೂ ರುಚಿಸದು. ನಿರ್ಭಾವುಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮನುಷ್ಯ ಬದುಕುವ ಈ ರೀತಿಯ ಬದುಕು ಅನ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ತನಗೇ ರುಚಿಸದು. ಹೀಗೆ ಅಕಾರಣದ ನಗೆ, ಬದುಕಿನ ನಡೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಳಸುವುದು ಮೊದಲ ಪದ್ಯದ ತಿರುಳು. 


 -2-

ದಶಾವತಾರಿ ನಿನ್ನ 
ಮುಡಿ 
ಹೆರಳು
ಗೋಸುಂಬೆ
ಹೆರುವ ಖಾಲಿ ಬಟ್ಟೆ
ಊರ್ಮಿಳೆಯ ಎಡ ಗಾಲಿನ ಪ್ರಸವ
ಕೋಡ ಗಲ್ಲ ಕೂಸು.., 


 ಈ ಎರಡನೇ ಪದ್ಯದ ರೂಪಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಅಚ್ಚರಿ ಇದೆ. ಈ ಸಾಲುಗಳು ಆರಂಭವಾಗುದು ಕೋಮಲವಾದ ಹೆರಳಿನ ಬಣ್ಣನೆಯಿಂದಾದರೂ, ಈ ಹೆರಳೋ ದಶಾವತಾರಿ. ಆಕೆಯ ಮುಖ ಕಾಣದ ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಲು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಹಲುಬುವಂತೆ ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಜಡೆಯನ್ನು ಗೋಸುಂಬೆ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕವನ್ನೇ ಒಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದುವರೆದು ಈ ಜಡೆ ಹೆರುವುದು ಖಾಲಿ ಬಟ್ಟೆ. ಬಟ್ಟೆಯ ಪದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಪಡಪೋಶಿ ಖಾಲಿ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಆಗಬಬಹುದ, ಇಲ್ಲವೇ ಹಳಗನ್ನಡದ 'ದಾರಿ'ಯೂ ಆಗಬಹುದು.
ಕೊನೆಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಊರ್ಮಿಳೆಯ ಎಡಗಾಲಿನ ಪ್ರಸವ. ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೇ ಭೂಮಿ ಎತ್ತ ಕೂಸು ಅದು ಕೋಡ ಗಲ್ಲು!!
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ- ಗುಡ್ಡಗಳೇ ಎತ್ತರವಾದವು ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಮನುಷ್ಯ ಅದರ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಕೋಡುಗಲ್ಲನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಪರಮೋನ್ನತಿಯಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಭೂಮಿ ಎತ್ತ ಕೂಸು. ಇದೇ ಉನ್ನತಿಯ ಅಂತಿಮ; ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೋಡುಗಲ್ಲೂ ಹೌದು?? ಆದರೂ ಅದು ಭೂ ತಾಯಿಯ ಕೂಸು. ಹೆಣ್ಣಿನ ಆಸೆಯ ನೋಟಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಪದ್ಯ ಅಂತಿಮದಲ್ಲಿ ಭೂ ತಾಯಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು ವಿಚಿತ್ರ!?


-3-


ನಕ್ಕಿದ್ದೆ 
ಅಂದೆಂದೋ 
ಅವಳ ಕಾತರಿಸುವ ಹುಬ್ಬುಗಳಿಗೆ 
ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದೆ
ನನ್ನ ಆಸೆಯ ಸಿಡಿ ಮಿಡಿ ಪಾಶಕ್ಕೆ 
ಕಾಲಿಗೆ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು
ಗೋರಿ 
ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ 
ನನ್ನದೇ ಬಿಂಬ
ಕಳ್ಳ ಕರಾಳ
ನಿಂತಿದ್ದ
ಮರಣದ ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದು
ಜಾಣ ಮರೆವಲ್ಲಿ
 
ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಪದ್ಯ ಜಡೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹುಬ್ಬುಗಳ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವನು. ಅವನ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಹುಬ್ಬುಗಳಿಗೇ ಮನಸ್ಸುಕೊಡುವ ಭೂಪ ಈತ. ಆದರೆ ಅದೇ ಆಸೆ ಅವನ ಮೋಹಪಾಶವೂ ಹೌದು. ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಿಗಿಯುವ ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದ ಕರಾಳ ರೂಪು ತನ್ನದೇ, ಅದಕ್ಕೇ ಆತ 'ಕಳ್ಳ'. ಬಾಗಿಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅವಿತು ನಿಲ್ಲುವ ಪುಟ್ಟ ಪೋರನೊಬ್ಬ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗಬುಹುದು. ಅಥವಾ ಕರಾಳ ರೂಪದ ಯಮನೂ ಕೂಡಾ. ಆದರೂ ಆತ ಯಾವಾಗ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಾನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೂ ಜಾಣ ಮರೆವು. ಆಟ ಸಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ರೂಪವೇ ಇವನೂ ಹೌದು!


-4-


ನೀಗುವ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮುಗಳ
ಕಳೆದ
ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣದ ದೃಶ್ಯ
ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ 
ಶ್ವಾನ
ಬುದ್ಧಿ
ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೆಷ್ಟು
ಸತ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ 
ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಿದೆ
ಸಾಕ್ಷಿ;
ನಮ್ಮ ಎದೆಗಳ ರಕ್ತ 
ಬಸಿದು...
 
ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಉನ್ನತಿ ಸಾಧಿಸಿದರೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಾವಿಗೆ ಶರಾಣಾಗುವ ಬಗೆ ಅಂತಿಮ ಪದ್ಯದ ವಸ್ತು. ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಹಾಭಾರತದ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭ. ಎಲ್ಲರ ಮರಣಗಳನ್ನೂ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡೆಯುವ ಧರ್ಮರಾಯನನ್ನು ನಾಯಿಯೊಂದು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ನಾಯಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಸಂಕೇತ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಶ್ವಾನ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತ್ರ. ಆ ಬುದ್ಧಿ ತನ್ನೊಳಗೇ ಗೃಹೀತವಾಗಿರುವಂಥದ್ದು.
ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಾಚಾತನವನ್ನು ತಾನು ಪರರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಶ್ವಾನವಂತೂ ಸತ್ಯ ಕೇಳದೇ ಬೆನ್ನು ಬಿಡದು, ಅದಕ್ಕೆ ಸತ್ಯ ಒಪ್ಪಿಸದೇ ಇವನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೆಲೆಯಿಂದ ಸಮೂಹ ನೆಲೆಗಾದರೂ ಬಂದು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯ ಪಾರಮಾರ್ಥವಾದ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗಲೇಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿ ನೆಲೆಯಿಂದ ಸಮೂಹ ನೆಲೆಗೆ ಇಡೀ ಕವಿತೆ ಬದಲಾಗುವುದು ಕವಿತೆಯ ಶಕ್ತಿ (ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನಾನೇ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳತ್ತಾ...) ಕವಿತೆಗೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇಲ್ಲದ್ದು ಬಹುಶಃ ಕವಿತೆಯ ಮಿತಿ..

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಹಿಂಜಿಯಾದ ಮೇಲೂ ಉಳಿಯುವ ಅನುಮಾನಗಳು ಇವು--

ನಾನು ಕವಿಯಾಗಿ ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಓದುಗನಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು ಈ ಎಲ್ಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಓದುಗನ ನೆಲೆಯಿಂದ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ದರ್ಶಿಸಿರುವ ಸತ್ಯ ಇಷ್ಟು. ಆದರೆ ಕವಿತೆಯ ಸತ್ಯ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಾನೊಬ್ಬ ಕವಿಯಾಗಿಯೂ, ಕಾವ್ಯದ ಓದುಗನಾಗಿಯೂ ಇರಬೇಕಾದ್ದು ಅಗತ್ಯ.
 ಕಾವ್ಯ ಏಕ ಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಮೀನು ಪ್ರವಾಹದ ವಿರುದ್ಧ ಈಜುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಜಲಪಾತಗಳನ್ನೂ ಏರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಕಾವ್ಯವೂ ಹಾಗೇ ಅದು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ವೇಗದಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯೋಮಕ್ಕೂ ಜಿಗಿಯಬಲ್ಲದು.
ಕಂಡ ಕಂಡವರಿಗೆ ಮೋಡಗಳು ಅವರವರ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವಂತೆ ಕಾವ್ಯವೂ ಕೂಡಾ. ನೋಟವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಂಡೀತು. ಸಾಮಾನ್ಯ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮೋಡವೂ ಮೋಡ, ಕಾವ್ಯವೂ ಕಾವ್ಯ ಅಷ್ಟೇ...

ಕವಿತೆ

-1-

ಅಕಾರಣ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ 
ನಗೆ
ಬದುಕಿನ
ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವವರ
ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಗಳೂ ಕಡಿಮೆ
ಸುಳ್ಳುಗಳೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ
ಮಾಗಿಗೆ ಮಾಗಿ
ಹಳಸುವ ಹಲಸು ಸೋಗೆ...


-2-


ದಶಾವತಾರಿ ನಿನ್ನ 
ಮುಡಿ 
ಹೆರಳು
ಗೋಸುಂಬೆ
ಹೆರುವ ಖಾಲಿ ಬಟ್ಟೆ
ಊರ್ಮಿಳೆಯ ಎಡ ಗಾಲಿನ ಪ್ರಸವ
ಕೋಡ ಗಲ್ಲ ಕೂಸು..,


-3-


ನಕ್ಕಿದ್ದೆ 
ಅಂದೆಂದೋ 
ಅವಳ ಕಾತರಿಸುವ ಹುಬ್ಬುಗಳಿಗೆ 
ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದೆ
ನನ್ನ ಆಸೆಯ ಸಿಡಿ ಮಿಡಿ ಪಾಶಕ್ಕೆ 
ಕಾಲಿಗೆ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು
ಗೋರಿ 
ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ 
ನನ್ನದೇ ಬಿಂಬ
ಕಳ್ಳ ಕರಾಳ
ನಿಂತಿದ್ದ
ಮರಣದ ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದು
ಜಾಣ ಮರೆವಲ್ಲಿ


-4-


ನೀಗುವ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮುಗಳ
ಕಳೆದ
ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣದ ದೃಶ್ಯ
ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ 
ಶ್ವಾನ
ಬುದ್ಧಿ
ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೆಷ್ಟು
ಸತ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ 
ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಿದೆ
ಸಾಕ್ಷಿ;
ನಮ್ಮ ಎದೆಗಳ ರಕ್ತ 
ಬಸಿದು...

ಅಜೀರ್ಣಿಗಳ ಸಂಕಟ....

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ದಿನೇಶ್  ಅಮಿನಮಟ್ಟು ಅವರ ಬರಹವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದವರು ಮುಖ ಮೈ ಪರಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಟಾಟೋಪ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವಾದಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಬೀದಿಯ ರಗಳೆ ಮಾಡುವ ಜನಕ್ಕೆ ಯಾರು ಏನೂ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪಬೇಕಾದ ಜರೂರಿನ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ದಿನೇಶ್ ಅವರ ಬರಹ. ಅದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಏಕೆ?, ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಯುವಜನೋತ್ಸವ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಏಕೆ?  ಗಾಂಧಿ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಇಂತಹ ವಾಸ್ತವಾಂಶದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಇವರು ಬರೆಯಲಾರರು?, ಮುಸ್ಲಿಮರ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಹಿಂಸೆಗಳಿಗೆ ಇವರ ಮೌನವೇಕೆ?, ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇವರಿಗೇನು ಮಾಡಿದ್ದರು?, ಇದು ಪ್ರಚಾರದ ತಂತ್ರವೋ? ಎಂಬ ಬಾಲಿಶ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಗಾಂಧಿಯಾಗಲೀ, ಬುದ್ಧನಾಗಲೀ, ಬಸವನಾಗಲೀ, ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯಾಗಲೀ ಮನುಷ್ಯರೇ ಹೊರತು ದೇವರುಗಳಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರನಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅನೇಕ ರೋಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ, ತಿಂಡಿಪೋತನಾಗಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರ ವಿವೇಕಾನಂದನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ… ದೈವೀತನದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಮರೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದಿನೇಶ್ ಅವರ ನೋಟಗಳು ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರೆ ಅದರ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ತಾಳಲು ಸಮರ್ಥವಿದ್ದವರು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಸಮರ್ಥರು ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸುಳಿಯ ಆಳ ನೋಡುತ್ತಾರೆ,  ನೋಡಲಿ, ಅದು ಬಿಟ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಸಾಯುವುದು ಬೇಡ… ಕೂಗಾಡಿ ರಂಪ ಮಾಡುವವರು ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಅಂಕಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಲಿ... ಹಾಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಅವರ ಮಿತಿ ಅದು......

ನಿನ್ನ ಮುಖ
ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ
ನಲಿದಿದ್ದೆ, ಕಾರಣದ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ 
ಗಗನ ಕುಸುಮದಂತೆ ಕಂಡು
ನಕ್ಕು
ಸುಮ್ಮನಾದೆ
ನೀನು
ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನಾನು
ಅರೆ ಬರೆ ಹುಚ್ಚ


ಕಾಲುವೆ ನೀರಲ್ಲಿ 
ಮೀನು ಹಿಡಿದಿದ್ದು,
ಬಿಲದ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಏಡಿ ಸರ ತಂದಿದ್ದು
ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ 
ಬಡಿದು ಹೋಗುತ್ತವೆ
ಅಸಂಖ್ಯ ಭೂತಗಳು
ಗದ್ದೆ ಹಸುರಿನ ಬದುಗಟ್ಟಿ
ಪೈರು ಬಿಗಿದು ಬೀಳಿಸಿ ಓಡಿದ್ದು
ಗೆಳೆಯರ
ನೆಲ್ಲಿನುರಿ ಮೈ ಮುಖ ಪರಚಿದ
ಹಾಗೆ
ಕಾಣಿಸಿದೆ ಸತ್ಯ
ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಷ್ಟೂ
ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಹೊಟ್ಟು.........




ಭೂಮಿ ಅಗೆದಿದ್ದರೆ
ನೀರಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ
ವ್ಯೋಮಕ್ಕೆ ನೆಗೆನೆಗೆದು 
ಮಿನುಗಿ ನಕ್ಷತ್ರವಾದೆ
ನೀನು ಸುಳ್ಳೋ 
ಸತ್ಯವೋ
ಭ್ರಮೆಗೆ ಬೀಳುವು ಮುನ್ನ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ
ನನ್ನ ಅಂತರಂಗ ಕರೆಯುವ ತನಕ
ಊಟಕ್ಕೆ




ಅಂತರಂಗ
ಕಿತ್ತು ಬಂದಂತೆ 
ಕೂಗುತ್ತದೆ
ಅಲ್ಲಿಹನು ನಿನ್ನ ಗುರು
ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸುಡುಗಾಡು
ನಿನ್ನ ತಾವು
ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವ
ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಮೇಲಿನ ಮಾತಾಡಿದ್ದು
ಮನಸ್ಸು
ಮಾರು ಗೆಲ್ಲದವ 
ಲೋಕ ಗೆದ್ದಾನೇ
ಹೇಡಿ................




ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಭ್ರಮೆಗೆ
ಬಿದ್ದೆ
ತಂಬೆಲರು, ತಿಂಗಳ ಬೆಳಕು
ನಿನ್ನ ಮೊಗ
ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು
ಭ್ರಮೆಯೇ
ನೀನೆಂದು
ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ
ಅದು ತಿಳಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ
ಯಾಕೆಂದರೆ 
ನೀನೂ ಕೂಡಾ 
ಜೀವಂತ ಇರುವವಳಲ್ಲ




'ಅನ್ಯತಾ ಶರಣಂ ನಾಸ್ತಿ'
ಕಾಲು ಹಿಡಿದೆ
ಅತ್ತು ಕರೆದೆ, ನಿನ್ನ 
ಪಾದ ಅಗಾಧ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು
ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ
ನೀನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ 
ಇದ್ದವಳು 
ನನ್ನ  ಜಗದಂಬೆ
ನಮ್ಮವ್ವ
ನಕ್ಕಳು
ಕನಸಲ್ಲಿ
ನೋಡಿದೆ
ನನ್ನ 
ಭವಿಷ್ಯ
ಎದೆ ಹಾಲೂಡಿದ ಅವಳ 
ಕೊಲ್ಲಲು ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ
ಕೂರಂಬು
ನೀನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ???????




ನದಿ ಕಾಡು 
ಊರೂರ ಬೀದಿ
ಅಲೆದು
ಬದುಕಿದೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ
ಯಾಕೆಂದು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ
ಬದುಕುವುದು
ಸಾಯುವುದು 
ಕಷ್ಟ
ಸತ್ತಂತೆ ಬದುಕಬಹುದು
ಜೀವಂತ ಸಾಯುವುದು 
ಬಲು ಕಷ್ಟ




ವೈರಾಗ್ಯದ ಮೂರ್ತಿಗೆ
ಹಾರವಾಗುವ ಬಯಕೆಗೆ
ಹೂವಾದೆ
ಅವನೆಂದ
'ಅದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟವನು ನಾನು'
ನಾನೂ ಕಲ್ಲಾದೆ
ಅವನೂ ಕಲ್ಲಾಗಿದ್ದ.




ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟರೆ,
ಜಡೆ ಬೆಳೆದರೆ
ಮೈ ಕೊಳೆತರೆ, ದೇಹ ಬಿರಿತರೆ
ಕಾಣುವುದೇ
ಸತ್ಯ
ಯಾವುದಾ 
ದಾರಿ
ಅದರಲ್ಲಿ
ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ
ತಿರುಗಿ ಹೋಗುವ ಬಾಗಿಲಿಗೆ
ತೆರುವ ಸುಂಕ
ಇದು 
ನೆನ್ನೆಯೋ
ನಾಳೆಯೋ
ಇಂದೋ???




ಮೈ ಕೈ ಪರಚಿಕೊಂಡು 
ಹೊರಳಾಡಿ ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ
ಧೂಳು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು
ನಡೆಯತ್ತಾ ಹೋದೆ
ಬರೇ ಅಸ್ತಿಪಂಜರಗಳೇ
ಕಾಣುತ್ತಿವೆ
ಸತ್ತಿರುವುದು
ಲೋಕವೋ
ನಾನೋ




ಕಡಲಾಳಕ್ಕೆ 
ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ
ಏರಲಿಲ್ಲ ವ್ಯೋಮ, ನಭ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ
ನೌಕೆಯೇರಿ 
ಸೇರಲಿಲ್ಲ
ಉಸಿರಿಲ್ಲದ ಜಾಗ
ತಿಲೋತ್ತಮೆಯರ
ಲೋಲುಪತೆ
ಚೆಂದ
ಗಾಣಿಸಿದ
ತೊಗಲು




ಅಂತಿಮವೇನು
ಜಗವ ಗೆದ್ದಾದ ಮೇಲೂ
ಉಳಿಯುವ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಕಾಲಿಗೆಡವಿ
ತೊಡರುವ
ಪಿಶಾಚಿಗಳು
ಸಾವಿರಾರು




ಸೋತೋ ಗೆದ್ದು
ಗೆದ್ದೋ ಸೋತು
ಹಳಸಿದವರು ಯಾರು
ನಾನು ಸತ್ಯವೋ
ನೀನು ಸತ್ಯವೋ
ಎಲ್ಲವೂ
ಸುಳ್ಳೋ...............
............................................

.....................................................................

ತಾರೆ?! ಹುಡುಗಿ?!

ತಾರೆ?! ಹುಡುಗಿ?!

-1-
ಖಾಲಿ ಅರಳಿ ಮರದ
ರೆಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ 
ಎಳೆ ಚಿಗುರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು
ನಿನ್ನ ಮೆಲ್ಲುಸಿರಿಗೆ ಎಂದು ಕೊಂಡೆ
ಬೆಳೆದು ಹಸಿರಾಯಿತು
ಮರ-ಮನ


-2-
ನಿನ್ನ
ಅಂತರ್ಧಾನದ 
ಅರಿವಲ್ಲಿ ನಿತ್ರಾಣವಾಗುತ್ತಾ, ಆಗುತ್ತಾ ಸತ್ತೆ
ಮತ್ತೆ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಅಲೆದೆ
ಬೀದಿ ಬೀದಿ; ಮರೆತು ಹೋಯಿತು
ಅದು ಬೀದಿಯಲ್ಲ
ಎಂಬುದು
ಅಲ್ಲ; ಸುಡುಗಾಡು


-3-
ಬೆನ್ನು ಸೀಳಿ ಹುಟ್ಟಿದ 
ನಿನ್ನ 
ನಗೆಗೆ ಕೆಣಕುವ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು
ಆದ್ಯಂತವನ್ನೆಲ್ಲಾ.....
ನೆನೆಸುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರು ಜಿನುಗುವ
ಮರುಳಿಗೆ 'ಪಾಪ'ದ ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ
ಹರಿದು ಕಣ್ಣೀರು ಸಮುದ್ರ ಸೇರಿದ್ದಕ್ಕೋ
ಈಗಲೂ 
ಆ ನೀರು ಉಪ್ಪುಪ್ಪು


-4-
ಬಿಚ್ಚುಗತ್ತಿಯಲ್ಲದ ಮಾತು
ಕಣ್ಣಲಗು
ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದೆ
ನಾನು
ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರನ ಕಂಡು 
ಕೈ ಚಾಚಿದೆ,
ಅಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿ ನಕ್ಕವಳು 
ನೀನು
ತಾರೆ?!
ಹುಡುಗಿ?!


ನನಗೀಗಲೂ ಗೊಂದಲ
...............................................
............................................................

ಪ್ರೀತಿಯ ಒತ್ತಾಯ , ನಿರಾಕರಣೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ